Wanneer verdwaal ik?

Als je gaat zoeken naar een manier die jou (nog) niet eigen is. Zoekt naar een onbekende weg. Je niet duidelijk hebt waar je heen wilt of wat je onderweg wilt zien.

Waarom verdwaal ik?
Wat zorgt er voor dat ik voor verdwalen kies?
Waarom voorkom ik het niet om te verdwalen?

O ja, maar dat doe je wel. Steeds beter en steeds vaker. Voorheen had je nogal eens het gevoel dat je als een kip zonder kop rondjes aan het lopen was. En dat is wat er nu wezenlijk anders is

Lopen? Zeg maar gerust: rennen!

Soms dagen lang. Nee, beter gezegd: onbeperkt. Als ik aan sommige situaties terug denk dan zijn er periodes geweest dat ik jarenlang verdwaald was. Op zoek naar antwoorden op vragen die ik niet durfde te stellen. Omdat ik wel een idee had wat voor mij het juiste eindpunt zou kunnen zijn, maar ik op dat moment niet bij machte was de juiste weg te nemen. Niet eens in staat was welke weg dan ook te nemen.

Er zijn ook momenten geweest in mijn ‘Stom verleden’ dat ik mij niet kon voorstellen dat er voor mij op dat moment wegen waren die ik zou kunnen inslaan. Omdat ik toen niet om hulp durfde te vragen. Niet wist aan wie. Of wat ik moest vragen. Voor mij bestond er geen andere manier dan in mijn eentje mijn weg te bewandelen, waarheen deze ook leidde. Jarenlang had ik het gevoel dat ik zelf op zoek moest gaan om te ontdekken of er mogelijke wegen zouden bestaan die ik zou kunnen bewandelen. Ben daardoor regelmatig kanten opgelopen waar nog geen wegen waren, waardoor het zetten van voetstappen extra veel energie kostte.

Bergen en dalen

Tijdens mijn zoektocht ben ik vele paden ingegaan. Voorover gebogen, met mijn neus op de grond gericht, beklom ik hoge bergen. Mijn blik enkel en alleen gericht op mijn voeten die min of meer automatisch de volgende stap zetten, ongeacht welke kant op. Ik kon en durfde toen niet om mij heen kijken. Uit angst om wat ik zou zien. En omdat ik al het moois nog niet herkende.
Mijn toppen waren nooit hoog, maar de bergen die ik beklom wel erg stijl. Na iedere top weer naar beneden boog ik door mijn knieën. Moest mezelf dan schrap zetten, uit angst de berg af te rollen, het ravijn in. Ik liep daarom met mijn hakken stevig in de grond, in de hoop daardoor enig houvast te ervaren. Met als resultaat dat ik geen kant op kon. Alleen maar recht naar beneden kon lopen.

De dalen waren dor en droog. Geen leven mogelijk, enkel en alleen overleven. Na een tijd onderaan de berg, als er weer enig leven mogelijk leek, doemde er weer een berg op. Omdat ze toen voor mij allemaal onbekend terrein waren bleef ik er voorover gebogen tegenaan lopen. Waren het zware en eenzame tochten om aan de top te komen. En daar eenmaal aangekomen bleek er altijd een mist te hangen waardoor het moment van euforie ook bovenop die bergtop ontbrak. Mijn toppen maakte geen verschil met de dalen, beiden ervaarde ik als eindeloos.

En opeens is alles anders

Omdat ik andere schoenen aantrok en ‘Uit mijn comfortzone’ stapte. Om mij heen begon te kijken, op zoek naar gebaande paden. Nu niet meer per definitie de eerste de beste berg beklim in de hoop een hoogtepunt te ervaren. Een tijdlang bleef ik op mijn eigen plek om te ontdekken wie ik daadwerkelijk ben. Wat ik fijn en prettig vind. Wat mijn wensen, dromen en idealen zijn. Om pas daarna mijn omgeving te gaan verkennen.

Het leven dient geleefd te worden zoals het zich aandient.

Ik was verdwaald. En nu leef mijn leven vanuit overgave. Zonder het gevoel van spijt of verloren tijd te moeten inhalen. Maar mét inzicht in mijn schaamte en taboes!

Aan mij de keuze hoe ik hier, in vrijheid, mee om wil gaan…