Lef hebben!
Met tranen in mijn ogen lees ik de blog van Karin. Niet omdat het mij zo raakt dat zij over Matthijs van Nieuwkerk schrijft, maar wat ze schrijft over het delen van je ‘ding’ . . . !
Wat in je hoofd zit ‘moet’ soms gezegd worden. Wil gehoord én gezien worden. Een eigen plek krijgen. Niet worden weggemoffeld in één van de laatjes ergens heel verweg, achter een stoffig kastje, op een plekje waar je het in je hoofd niet meer kan vinden, hoop je.
Dat werkt dus niet. Het komt er op een gegeven moment toch wel uit, op welke manier dan ook. Kotsend. Knetternde hoofdpijn. Hartaanval. Burnout. Of ‘gewoon’ even in de war en alle tijd en begeleiding nemen die je nodig hebt om jouw put nu eens écht te durven bereiken. Onderzoeken hoe en waar die is. Hoe die er uitziet.
Want alleen dan, als je de bodem van jouw put hebt erkend én herkend, is het tijd om te gaan verkennen. Op onderzoek te gaan. ’Wie ben ik’ & ‘Wat wil ik’. Niks meer. Dat is het enige wat je hoeft te doen. De rest ontstaat en groeit vanzelf.
De druppel
Op het moment dat je zover bent om te gaan onderzoeken is het tijd om op te krabbelen.
Karin Ramaker schreef er een boek over: ‘Opkrabbelen nadat je op je bek bent gegaan’. Haar boek ligt al een paar weken voor mij op tafel. Heb het al een keer helemaal doorgebladerd en alle bladzijden bekeken en mijn ogen over alle opdrachten laten gaan. Ik kon er nog steeds maar niet aan beginnen. Het lukte mij niet.
En nu kan ik alleen maar huilen. Mijn put zich met hele mooie tranen
. Tranen van mijn liefde voor mij en niet meer alleen van angst, pijn en verdriet.
F*ck
Soms vind ik het leven ‘gewoon’ even heel zwaar f*ck! Doet het ongelooflijk veel pijn. Vind ik er even helemaal niks aan. Begrijp ik totaal de hele bedoeling van alles niet. Voel mij even nergens mee verbonden. Heb ik even alle tijd voor ‘mij’ nodig. Om uit te vinden ‘Wie ben ik‘ & ‘Wat wil ik‘.
Blijkbaar is dat waar ik nu ben: in een fase van #Opkrabbelen Na de bodem van mijn put h-e-l-e-m-a-a-l te hebben ervaren. Het lef te hebben gehad er ALLE tijd voor te nemen die ik nodig had. Ten koste van heel veel, de afgelopen vele maanden. En ten gunste van alles wat belangrijk is voor mij. Nu. Hier. In dit leven.
Dankbaar
Ik ben mij dankbaar dat mijzelf te gunnen. Dat ik het lef heb dit hele proces aan te durven gaan. Mijn neus te stoten. Met mijn billen bloot te gaan. In mijn eigen spiegels durfde te kijken. Hulp ging vragen. Een buddy te vinden. Alleen te zijn.
Verbinden
Dat alles is waarin ik mij herken in hetgeen dat wat Karin schrijft in haar blog over Matthijs van Nieuwkerk. Ik deel mijn ‘dingen’, dat waar ik tegen aanloop, met anderen en daar ben ik ontzettend blij om!
En doordat ik deel waar ík tegen aanloop, geef ik een ander ook de ruimte zijn of haar vertaal te delen. Te luisteren naar elkaar. Verbinding te ervaren. Liefde te voelen.
#blootlegger
Ik zie mijzelf als een blootlegger. Als iemand die zegt wat ze voelt, ziet en hoort. Ik ben een luisterend oor. Lees tussen de regels door. Druk op de juiste knopjes. Daarin ben ik soms confronterend en vrij direct. En vooral open en eerlijk! En dan niet alleen tijdens de sessies met cliënten. Ook gewoon als Sonja.

#opkrabbelen
Nu heb ook ik mijn ding gedeeld. Ben ik ‘met de billen bloot’ gegaan. Tijd om nu wél te beginnen in het boek ‘Opkrabbelen’ van Karin. Ook ik wil ik het allerliefst dat alles heel snel gaat en ik morgen wakker word als zijnde in de mooiste droom van mijn leven, toch weet ik dat het tijd nodig heeft. Stapje voor stapje. En bladzijde voor bladzijde lezen in het boek van Karin. Al die verschillende stappen, manieren en oefeningen in het leven zijn even nodig. Zij vormen mij tot die ik ben. Dankbaar maak ik er gebruik van. Totdat ik kan gaan staan en over de rand van mijn eigen muur heen kan kijken. En glimlach . . . !
Durf jij te delen?
Tagged with: afleiding • alleen • angst • communiceren • doen • dromen • durven • ervaren • genieten • intentie • lef • loslaten • overgave • rust • tijd • verbinden • voornemens • waarheid • wensen • zien
Filed under: Boeken & blogs • Financiën & werk • Inzichten • Liefde & relaties
Like this post? Subscribe to my RSS feed and get loads more!

stoer. en gun (geef) jezelf de tijd. of laat het z’n tijd nemen. je kunt niets forceren. als je forceert ga je weer twee stappen terug. vertrouw erop dat je die tijd hebt en nuttig besteedt. en ‘succes’. (je snapt me wel.)
Dank voor je lieve woorden . . . !
If I live or die.
My eyes are open wide.
Help me look inside.
Tekst van Blue October
Moest ik aan denken toen ik je stuk las. Dat boek. Het delen. Jezelf. Hulp is daar.
Wat mooi Steven
Wat een mooi stukje menselijkheid en kwetsbaarheid Sonja. Bedankt voor het delen.
Het is fijn te kunnen delen. En wellicht nodigt het ook anderen uit om op hun manier, tijd & plek hun ‘ding’ te delen. Zo mooi zijn als we ons vrij en veilig genoeg voelen om te delen wat je wilt delen
Echt waardevol zeg om dit te mogen meebeleven. Ik deel ook graag, hoewel dat soms heel spannend is. Ik reageerde vanmorgen ook al (intuïtief)op het blog van Paul de Blot:
Oud en nieuw staat voor mij voor een bezinningsmoment. Meestal in positieve zin, kijken naar de successen. Dit jaar lukt het maar niet om te genieten. Het thema van 2011 was het leren loslaten van controle om in 2012 de positieve andere kant daarvan te gaan leven: de eenvoud omarmen, de natuur helpt daarbij. Het staartje van 2011 testte mij nog een keer extreem of ik wel echt klaar ben om controle te laten voor wat het is. Op de valreep nog een pittige les die ik niet bepaald glansrijk heb afgelegd. Ik ben me bewust geworden dat de nieuwe kansen die voorliggen door de zogenaamde crisis het verdienen om uitgewerkt te worden, ik weet dat er nog hobbels komen die genomen moeten worden. Wat is het dus fijn te weten dat er een groeiend aantal mensen is van wie je inspiratie krijgt om de rijkdom te ervaren die in de eenvoud verscholen ligt!
Alle goeds voor 2012 voor iedereen!
Monique
Wat mooi dat jij jouw ‘ding’ hier wilt delen @Monique !
Enne… samen delen
Lef. Meervoud: leven. Prachtig en dapper dat je durft te delen, jezelf open te stellen, in het volle licht op te krabbelen. Ik wens je een geweldig 2012 toe!
‘Meervoud van lef is leven’ kwam ik al vaker tegen vandaag. En ik vind ‘m prachtig ! ! !
Blij dat ik mij vrij voel om nu ook de rest van mijn 2012 te delen
Al sinds lange tijd heb ik er geen moeite meer mee mij kwetsbaar op te stellen. En ik blijf het fascinerend vinden hoe veel collega’s mij waarschuwen dat niet te vaak te doen omdat het schadelijk zou zijn voor mijn carriere, maar ondertussen mij wel opzoeken om hun eigen kwetsbaarheden met mij te delen (onder strikte voorwaarden ter geheimhouding vanzelfsprekend).
Goed voorbeeld doet volgen. Ik weet het zeker
Wat herkenbaar je stuk. Wat fijn dat er steeds meer mensen het lef hebben zich aan de groep zgn. ‘kwetsbare mensen’ toe te voegen. Vandaag zomaar ineens ook twee keer gehoord dat het blootstellen van mijn kwetsbaarheid op mijn blog zo geïnspireerd heeft. Dat doet goed. Ik ga dan ook weer bloggen. Beslissing net genomen. Niet dagelijks, dat gaat me net een stapje te ver, maar wel regelmatig. Bloggen over hoogte- én dieptepunten. Als het leven zelf. Zoals het hoort.
Ik ga je lezen
Hallo Sonja,
Ik ben heel blij met je BLOG, goed gedaan!!
Dank je wel dat je dit hebt gedaan.
De beste wensen voor het nieuwe jaar!
Groet
Ellen Pouw
Dank je wel Ellen. En jij ook de beste wensen
Goed gedaan, lief!
Op naar de volgende…
Ik hoop nog veel van ‘dit soort’ blogs te schrijven . . . !