Tijdens een dikke regenbui met donkere wolken en veel bliksem wist ik het: weg ermee! De woorden die ik de afgelopen paar jaar op papier schreef waren voor het moment dat ik ze schreef. Voor toen. Ik hoef ze niet langer te bewaren. Te koesteren al helemaal niet. De inzichten die ik al schrijvende kreeg zijn niet om vast te houden. Ze zijn om te leven

De stapel papier bleef groeien, met name door het regelmatig schrijven van Morning Pages n.a.v. mijn ‘The Artist’s Way – online cursus’*. En hoewel ze een eigen plek had en niet in de weg lag, toch ga ik er afstand van doen. Omdat mij dat ruimte geeft. Ik die ruimte wil hebben om plek te hebben voor nieuwe ontdekkingen, met of zonder inzicht.

Ik laat mijn geschreven woorden los. Een dikke zucht. Vanuit mijn tenen. “Zo”. En in stilte neem ik afscheid van een geschreven periode uit mijn leven. Schrijven is voor mij slechts een manier om woorden te geven aan wat er speelt in mij en door mijn papier weg te doen neem ik afscheid van die leuke en minder leuke dagen die ik had en al schrijvend aan het papier toevertrouwde. Door ze los te laten maak ik ruimte voor nieuwe ervaringen en inzichten.

Als ik naar buiten kijkt wordt het langzaamaan lichter
Zonnetje laat zich weer zien
De regen stopt
Ik trek mijn schoenen aan en ga er op uit
De wereld in en nieuws ontdekken
Maar geen ontsnappen** meer aan: eerst langs de papierbak…