Probeer voor de grap eens een zandhoop omver te schoppen.
En dan niet een beetje, maar helemaal.
Inderdaad: dat is knap lastig . . .

Zo is het ook met de stappen die we moeten nemen en de beren op de weg die we weg willen schoppen. Waarom het onmogelijke willen doen, terwijl we vooraf al weten dat we zere voeten krijgen als we zo hard blijven schoppen? Vanaf nu ben ik flexibel. Minder bestraffend naar mijzelf. Liefdevoller. Meer vertrouwen op mijn intuïtie. Neem ik kleine stapjes. En ik pak, zo nodig, stoffer en blik om iedere keer een klein hoopje te kunnen verplaatsen naar een plek waar ik mijn zand liever zie. Ook neem ik mijn beren bij de hand, omarm ze, geef ze een dikke knuffel en dank ze voor wat zij me laten zien.