Charles Dickens

Door mijn ogen bekeken

Bij Charles Dickens denk ik aan een muffige bibliotheek vol oude boeken met een leren kaft. Boeken die je kunt ruiken en gelige bladzijden hebben met sierlijke letters. Sommige zien er uit alsof ze nieuw zijn, andere zijn vele tientallen malen gelezen, wat duidelijk zichtbaar doordat het leer zichtbare slijtplekken vertoont. Soms zelfs met ezelsoren of een omgevouwen hoekje van de bladzijde en hier een daar een scheurtje in het papier. In een paar boeken staat voorin, in mooie hanenpoten geschreven, van wie het boek ooit was. Wellicht ook een voorwoord van de schrijver. Of een boodschap van de gever aan degene die het boek cadeau kreeg.

In deze bibliotheek zitten oude, slimme mijnheren, die sigaren roken en een glaasje van het een of ander drinken. Onaardig ogende mannen van rijke komaf, die de dienst uitmaken voor iedereen in hun omgeving. Het hier en daar tot op de draad toe versleten kleed op de vloer en zo ook de gordijnen waar de zomen van los hangen, verraadt echter de zuinigheid van diezelfde mannen.

Want zuinig zijn ze, deze omhoog gevallen mannen, vooral als het om naastenliefde gaat. En echt contact hebben met mensen, is iets wat ze nooit zullen kennen. Het gaat aan hen voorbij. Daar houden zij zich verre van, uit angst zichzelf te moeten blootgeven.

Gekleurde bril

Mijn oordeel is gevormd door flarden van een film die ik zag, aangevuld met fantasie. Nooit eerder had ik mij verdiept in Charles Dickens, de man zelf. Hoogste tijd, want de zijn uitspraken vind ik wijs en ik kan mij wel vinden in wat hij schreef of zei.

Is er verschil met toen?

„In 1842 reisde Charles Dickens naar de Verenigde Staten, waar hij pleitte voor de afschaffing van de slavernij. Hij vertrok vol enthousiasme maar kwam ontgoocheld terug”.

De slavernij is afgeschaft, voor de wet althans. Met als verschil dat tegenwoordig mensen zelf kiezen slaaf te zijn. Door zich meer dan dienstbaar op te stellen ten opzichte van hun werkgever of hun gezin. Daaruit voortkomend stress gerelateerde klachten, zowel mentaal, fysiek als emotioneel.

Het leven van de schrijver lijkt daardoor weinig af te wijken met dat van ons. De kleding is anders, ons taalgebruik en nog wat uiterlijke kenmerken. Maar nog steeds gaan er mensen dood aan ziektes. En ondanks overvloed aan voedsel en water aan de ene kant van de wereld blijken we nog steeds niet in staat te zijn dat over te brengen naar andere plekken waar mensen dood gaan van honger en dorst. Onze moderne technieken schieten daarbij ernstig tekort.

Onveranderde strategieën

Het draait nog steeds om geld en macht. Het zijn nog steeds degenenen die het grote geld bezitten die de dienst uitmaken. Zij zijn het die het welzijn van de wereld bepalen. Wat dat betreft is er dus nog maar weinig veranderd en het klassenverschil lijkt daardoor soms groter dan ooit.

Blijft dat zo?

Zal het over een zelfde aantal jaren nog net zo zijn als in de tijd dat Charles Dickens leefde? Of zullen wij ons meer en meer met elkaar gaan verbinden en er écht een mooiere wereld van maken? Maar dan ook helemaal.

Deze blog is ontstaan n.a.v. een schrijfopdracht van ‘Writers in Residence‘ met als opdracht deze keer te schrijven over Charles Dickens.
2016-10-16T11:03:44+00:00Categories: Schrijven & lezen & kijken|Tags: |

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt geanonimiseerde analytische cookies. Mag ik ook mijn marketing cookies in de browser opslaan om de website en mijn aanbod nog beter te maken? Klik dan op "Tuurlijk, Sonja!". Meer over de cookies kun je lezen in mijn privacyverklaring.

Lees vorig bericht:
Geen woorden voor

Schrijven Spreken Zingen Lezen Plaatjes kijken Spookjes in mijn hoofd

Sluiten