Contact verbroken

Soms moet je afstand van iemand nemen. Omdat dat de enige oplossing blijkt om niet alleen van diegene, maar vooral ook van een oud stuk gedrag los te komen wat mij niet langer behulpzaam is. Omdat ik nu de situatie kan zien en ervaren zoals die écht is, niet de gewenste situatie die, achteraf gezien, zich alleen maar in mijn hoofd afspeelde.

Ook nu weer moest ik mijn filmpje stopzetten, blijkbaar. Degene die ik had bedacht voor de hoofdrol deleten. Verwijderen uit mijn systeem. Moeilijk gedoe verruilen voor tijd voor mezelf. Nieuwe plannen maken, leuke dingen doen en ervaren. Niet langer aandacht hebben en geven aan het leven van ander, meer dan aan mezelf. Na de verkregen inzichten hou ik nu vooral rekening met m’n eigen wensen, verlangens en behoeftes, ipv dat ik die van de ander boven de mijne plaats. En weer een leerzame ervaring rijker.

Nieuwe ervaring?

Voor toen was het goed. Voor heel even. Ik leefde die droom graag, op dat moment. Het paste precies. En nu weet ik beter: dit is niet wat ik wil. In ieder geval nu niet meer. Het gebeurde al een paar keer eerder, ‘dit soort’ ervaringen.

  • Werkgevers waarbij ik dacht dat het de baan van m’n leven was
  • Mannen waarvan ik dacht er de rest van m’n leven mee samen te zijn
  • Vriendinnen die (even) een hartsvriendin leken
  • Pijnlijke familiegebeurtenissen

Spijt van mijn gedrag?

Nee, geen van de keren! Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben: een vrouw met levenservaring. Heel veel. Omdat ik de ander en mezelf de ruimte geef te zijn die we zijn, met al onze eigen-aardigheden. Waardoor we in ons contact ons beider gedrag en patronen hebben weten te (h)erkennen en, zo blijkt achteraf, hebben kunnen doorbreken. Ook al was de manier waarop niet altijd de meest gemakkelijke en verdiende niet alle momenten de schoonheidsprijs. Op dat moment konden de ander en ik echter niet anders handelen dan dat we deden, anders was het wellicht anders gegaan.

Waarom dan?

Om te leren van dit leven. En iedere keer weer kijk ik terug op weer een paar bladzijden die ik kan schrijven in mijn boek vol levensverhalen dat ik aan het schrijven ben. Steeds meer zonder schaamte. Omdat het leven zelf mij nu houvast geeft om te zijn die ik wil zijn en ik, hoe ouder ik word, er achterkom dat ik alle benodigde zekerheden al heb in mij. Ik ze alleen hoef te ontdoen van de dikke, benauwende laag met dekens die ik er in de loop van de jaren overheen heb gelegd of heb laten leggen. Waardoor ik kon overleven onder het juk van aannames, overtuigingen, oordelen, en taboe’s die ik nu langzaam aan steeds meer helder krijg. Ze daarom ook nu pas onder ogen kan zien, kan loslaten als de tijd daar voor is en ze een juiste plek kan geven.

Overleven?

Ja, lange tijd heb ik mijn leven als dusdanig ervaren om er dan nu, soms heel voorzichtig nog, mezelf de ruimte te geven het juk naast mij neer te leggen en mijn leven te leven op een manier waarop ik er vooral ook zelf van kan genieten…

Ik leef!

Steeds vaker kan ik genieten van mijn leven zoals het is. Van de Sonja die tevoorschijn komt onder die dikke laag met dekens. Steeds vaker voel en ervaar ik “Ik ben een blij en gelukkig mens…”