Ik droom wel eens over het hebben van een eigen talkshow. En als ik dan tóch mag kiezen, dan wil ik wel een wekelijks programma zoals anderen vrouwen dat eerder deden. Bijvoorbeeld een programma als ‘Sonja op maandag’ van Sonja Barend. Of als de dagelijkse programma’s die Oprah Winfrey deed, die nu nog enkel via internet te volgen met het moois zij doet, o.a. haar lifeclasses.

“Gelezen over Sonja?”

Maar als je dan zo bekend bent zullen er altijd dingen zijn die mensen kunnen aangrijpen om via de media openbaar te maken. Dat is dan waar ik ook wel eens bij stil sta.

Hoe zou ik er mee omgaan als ik écht bekend zou zijn en in de media zou verschijnen met dingen die ik liever niet op die plek zou willen terugzien . . .

Tja.
“Kop in het zand steken” heeft geen zin. Werkt niet, in ieder geval niet voor mij.
“Rekening mee houden dat het door een ander openbaar zou kunnen worden gemaakt” lijkt mij de meest voor de hand liggende manier.
 

Maar dan

Hoe zou dat zijn, als de media iets publiceert en mensen over je heen vallen op een manier die je je liever niet wens, omdat ze een heel eigen verhaal maken van hetgeen ik eerder meemaakte?
Niet dat ik grote geheimen heb die niemand mag weten, ondanks wat ‘onhandige’ relaties en ervaringen waar ik een boek over vol zou kunnen schrijven. Dat maakt mij niet zoveel uit, als die dingen kenbaar worden gemaakt.
Maar ik heb wél een paar taboes die ik liever alleen in kleine kring met anderen deel. Op een moment dat het mij uitkomt. Omdat het iets toevoegt aan het gesprek op dat moment.
Voordat het zover is heb ik nog wel ‘even’. Kan ik mij vast voorbereiden, hoe daar mee om te gaan. Nu eerst zélf de tijd nemen voor ‘hoe om te gaan met mijn aannames, overtuigingen, oordelen, taboes . . .’.