Ik herinner mij nog de kleur en het geluid van de kinderwagen wat geen wandelwagen was. Want dat was anders, werd mij geleerd. Toen we net konden lopen droegen we buiten een lichtblauw leren tuigje. Volgens mij waren we vroeg zindelijk, omdat we gewoon op het potje werden neergezet en werden vastgezet met het riempje totdat we ‘klaar’ waren. Gewoon. Omdat dat zo was en je ook geen jaren met een natte luier wilde lopen. En dat was helemaal oké allemaal.
De bakker en melkboer kwamen nog aan de deur. Ik spaarde plaatjes van de landing op de maan en schelpen van de Shell en op zondag gingen we wandelen in het Bospark en gaven de hertjes eten.

Toen alles nog duidelijk en overzichtelijk was. Zo leek het . . .

We hoefden ‘alleen maar’ te luisteren, waarvan ik nu weet dat er ‘mij gehoorzamen’ werd bedoeld. Wat leek het leven toen nog eenvoudig, zolang je maar luisterde en deed waarvan je ouders dachten en vonden dat dat goed voor je was…  En achteraf blijk ik sommige situaties anders te hebben ervaren dan ik dacht, gezien de herinnering die ik er wel (of juist niet) aan heb. Blijkt er soms niets zo moeilijk, lastig en ingewikkeld om mij als volwassene ‘gewoon lekker kind zijn’ en te rennen op het strand. Vertonen sommige herinneringen barstjes, zijn anderen mooie glad en effen.

Herinnering aan vroeger

Wat er ook wel of niet was: ik kan er nú voor kiezen hoe ik omga met mijn herinnering aan vroeger. Ook ben ik zelf verantwoordelijk hoe ik, nu, mijn leven leef…