“Je staat met iemand naast een muur. De ander is kleiner is dan jij. Wat doe je?” 
“Ik til ‘m op zodat ‘ie net als ik ook over de muur kan kijken”, was mijn antwoord. Daarbij vergetend dat ik daarmee de ander zijn eigen proces ontneem…

Misschien wil die ander niet over die muur kijken, begrijpt die ander niet wat ‘ie ziet of wil het (nog) niet zien, wil niet opgetild worden, niet geholpen worden, enz. Ook ik wil niet altijd dat een ander mij van alles vertelt of iets doet zonder dat ik daar om vroeg.

Ik help jou wel even

Deze vraag een paar jaar geleden heeft mijn ogen geopend. Deed mij herinneren aan de beginperiode van mijn praktijk. Dacht dat iedereen die klachten had er van af wilde. Maar wat blijkt: hoe ernstig sommige klachten ook zijn, het tegenovergestelde blijkt soms waar! Simpelweg omdat je, door alle aannames, overtuigingen, oordelen, taboes uit het verleden soms (nog) niet weet hoe anders om te gaan met de klachten die je hebt. Het kan zijn dat je denkt geen andere keus te hebben, terwijl verandering van perceptie ook je klachten kan veranderen. Of misschien zijn je klachten en alles daar omheen je nog steeds behulpzaam…!?!

Kras op je auto? Lekke band? Dan rijdt bijna iedereen gelijk naar de garage.
Kras op je ziel of een andere beschadiging waar je (mentaal, fysiek of emotioneel) last van hebt? Verwacht niet dat het vanzelf weer overgaat. En voorkom dat je, uit angst, niet wilt weten of er iets aan jouw klacht zou kunnen veranderen. Want meestal kan dat wel en blijkt jouw klacht minder ‘ernstig’ dan je verwachte.
De eerste stap is: heb lef je klacht te (h)erkennen…

Stapje voor stapje

Soms is maar een kleine stap nodig voor verandering in je klachtenpatroom. Alleen al oprecht kijken naar je klacht (herkomst, wanneer begonnen) en je te (willen) verdiepen in je proces, kan al voldoende zijn. Een kleine verandering in je dagelijkse patroon kan soms de juiste oplossing zijn.

Mooi om te ervaren, dat ik vaak al na één sessie iemand zie veranderen. Dat het enkel en alleen al benoemen van een klacht soms al afdoende blijkt voor een volgende stap in zijn of haar proces. Stapje voor stapje je klachten (h)erkennen verrijkt levenskwaliteit en mooi dat ik daaraan kan bijdragen!