Bron: www.sxc.hu

Op de bank en kruip helemaal in het hoekje. Opgerold. Onder mijn dekentje. Lekker veilig en warm. Ik zit er klaar voor en ga het programma ‘Liefde voor later’ te kijken, het vervolg van vorige week waarover ik de blog ‘Een vrouw mag niet huilen over schreef.

Wat zou ik graag haar stem willen horen. De stem van mijn moeder. Ik weet niet meer hoe ze klinkt. Waarom heeft ze me niet meer achtergelaten dan alleen maar een gouden kettinkje met een paar bedels? Haar stem wil ik horen!

Hoe ze er uitzag kan ik mij ook slecht herinneren. Het beeld van haar laatste maanden komt steeds voor ogen: kanariegeel doordat de uitgezaaide kanker haar lever had aangetast.

Dikke tranen huil ik als ik het programma Liefde voor later kijk. Omdat de jonge ouders van die gezinnen, die weten dat ze doodgaan, een herinneringsdoos maken. Voor hun kinderen. Zodat die kinderen iets dierbaars hebben van de ouder die zo vroeg dood gaat. Bijv een moeder die voor al haar kinderen hun eigen voorleesboekje in de doos doet en de cd die ze voor ieder kind opnam met daarop haar stem. Omdat ze graag wil dat haar kinderen ook na haar dood haar stem nog kunnen horen.

Boos ben ik. Op mijn moeder.
“Waarom heb je je stem niet achtergelaten.
Nu kan ik je niet horen.
Nooit meer”.

Ook had ik graag een brief van haar willen hebben. Speciaal aan mij gericht. Zodat ik haar handschrift nog eens kon lezen. Haar woorden kon herhalen. Dan had ik die brief keer op keer kunnen lezen. Ik had van haar willen weten hoe zij haar leven ervaarde. Hoe het voor haar was om moeder te zijn. Om MIJN moeder te zijn. Hoe het voor haar was om dood te gaan. Om ons achter te laten. Ik zou willen weten hoe ze in het leven stond. Wat haar lievelingseten was. Waar ze een hekel aan had. Welke muziek ze graag hoorde. Wat ze haar mooiste jurk vond.

Nu zijn het, na ruim 40 jaar, allemaal vage herinneringen. Niets tastbaars heb ik meer van haar dan enkel en alleen dat gouden kettinkje met bedeltjes. Wat had ik graag, zo af en toe haar stem nog willen horen. Al was het maar voor even…