Ik zit op de bank en kruip helemaal in het hoekje. Opgerold. Onder mijn dekentje. Lekker veilig en warm. Ik zit klaar om een volgende aflevering van het programma ‘Liefde voor later* te kijken, mijn manier van een stukje verwerken…

Ik schreef al eerder over dit programma in mijn blog ‘Een vrouw mag niet huilen. Alle afleveringen heb ik gezien. Het is zó intens. Het raakte me. En steeds weer probeer ik terug te gaan naar nu ruim 40 jaar geleden. Toen mijn mama dood ging…

Joehoe, zeg nog eens wat…

Ik ben boos op jou, mama!

Waarom heb je je stem niet achtergelaten

Nu kan ik je niet horen
Nooit meer

Hoe zag je er ook al weer uit mama?

Hoe ze er uitzag kan ik mij ook slecht herinneren. Het beeld van haar laatste maanden komt steeds voor ogen: kanariegeel doordat de uitgezaaide kanker haar lever had aangetast.

Dikke tranen huil ik als ik het programma Liefde voor later* kijk. Omdat de jonge ouders van die gezinnen, die weten dat ze doodgaan, een herinneringsdoos maken. Voor hun kinderen. Zodat die kinderen iets dierbaars hebben van de ouder die zo vroeg dood gaat. Bijv een moeder die voor al haar kinderen hun eigen voorleesboekje in de doos doet en de cd die ze voor ieder kind opnam met daarop haar stem. Omdat ze graag wil dat haar kinderen ook na haar dood haar stem nog kunnen horen.

Lieve mama, ik mis je…

Ook had ik graag een brief van haar willen hebben. Speciaal aan mij gericht. Zodat ik haar handschrift nog eens kon lezen. Haar woorden kon herhalen. Dan had ik die brief keer op keer kunnen lezen. 

Ik had van haar willen weten hoe zij haar leven ervaarde. Hoe het voor haar was om moeder te zijn. Om MIJN moeder te zijn. Hoe het voor haar was om dood te gaan. Om ons achter te laten.

Ik wil weten hoe je in het leven stond

Wat was jouw lievelingseten?

Waar had je een hekel aan?

Welke muziek luisterde je graag?

Wat was jouw allermooiste jurk?

Nu zijn het, na ruim 40 jaar, allemaal vage herinneringen die ik heb. Niets tastbaars heb ik meer van haar dan enkel en alleen dat gouden kettinkje met bedeltjes.

Wat had ik graag, zo af en toe haar stem nog willen horen. Al was het maar voor even…

Lees ook de andere blogs die ik over mijn moeder schreef…

*Het programma ‘Liefde voor later’ is, gelukkig, nog steeds terug te kijken