Na een prachtig mooie nazomer is het nu echt herfst. De verwarming moet aan. Dat betekent dat ik mijn hele kamer moet omgooien en alles een andere plek krijgt. Want zolang ik niet hoef te stoken staan mijn twee grote tafels, die ik als bureaus gebruik, voor de cv, waardoor de gordijnen niet dicht kunnen.

Ik kies voor een rigoreuze aanpak. Alles krijgt een ander plek. De tafels, de kleden, de bank, iMac, MacBook, ladeblokken en de stapel brievenbakjes. Na tien jaar verhuis ik ook gelijk mijn tv van mijn slaapkamer naar de woonkamer, dus ook die krijgt een nieuwe vaste plek.

Krakende poten bieden weerstand

Mijn bank bestaat uit twee losse delen met verplaatsbare leuningen waardoor ik mijn interieur iedere keer weer andere looks kan geven. Lang leve Ikea. Mijn beide tafels zijn hoorbaar minder blij met mijn behoefte aan verandering. Ze bieden weerstand en protesteren door een hard gekraak te laten horen. Als ik ze schuif richting richting hun nieuwe bestemming lijken hun vier poten allemaal een eigen kant op te willen. Een uitdaging om beide tafels heel te houden en mijn oude houten vloer niet onnodig van extra strepen te voorzien. Toch laat ik me er niet door weerhouden de strijd met hen aan te gaan. Ik laat me niet ontmoedigen en ga kreunend en steunend verder met de interne verhuizing.

Leuk blijkt onpraktisch

Na een paar uur sjouwen heb ik, ondanks de tegensputterende tafels, een extra relaxplek én een nieuwe werkplek. Trots op het resultaat sluit ik, voordat ik ontspannen op de bank plof, de gordijnen. Da’s nou jammer. Ik moet me in allerlei bochten wringen om bij mijn gordijnen te kunnen. Conclusie: de nieuwe opstelling ziet er leuker uit dan dat ‘ie praktisch is.

Ik moet veranderen

Een dag of wat later krijg ik de kriebels. Het moet NU anders. Ik ga de strijd met mijn krakende tafelpoten weer aan. Als ik echter alles een nieuwe plek heb gegeven en klaar denk te zijn blijk twee stoelen ‘over’ te hebben. Sjips.

De aanhouder wint

Na de derde keer sjouwen, zuigen en onder tafels doorkruipen om de kleden recht te trekken ben ik dan eindelijk klaar. Ik kan overal goed bij en mijn kamer lijkt groter dan ooit. Mijn bureaustoel staat in een lekker hoekje met van daaruit het beste uitzicht naar buiten. Mijn bank staat ook goed. Een geweldige plek om, onderuitgezakt na een dag hard werken, detectives te kijken.

Tevreden geniet ik van de nieuwe indeling. Met mijn gezicht in de zon geniet ik met gesloten ogen van een welverdiende beker cafeïnevrije koffie verkeer met sojamelk. Niks mis mee. Goed gedaan, al zeg ik het zelf. Ik ben trots op mij. Het is gelukt.

Verandering zorgt voor inspiratie

Nu een paar weken verder ben ik nog steeds blij met de nieuwe indeling. Sinds ik afgelopen zomer de muren, kozijnen, boekenkast en open trap van nieuwe kleuren had voorzien is mijn huis een stuk lichter. Iedere ochtend als ik in het donker beneden kom en een lichtje maak verschijnt er dan een grote glimlach op mijn gezicht. Het heen-en-weer geschuif van de afgelopen weken zorgt voor een andere, nieuwe energie. Het inspireert mij enorm, dat ik alles in mijn kamer een paar keer in mijn handen heb gehad en steeds weloverwogen besloot er wel of geen afscheid van te nemen.

Afscheid nemen mag

Net als van het leven zelf. Van wie of welk gedrag van mij wil ik afscheid nemen? Wat wil ik behouden? Deze impulsen inspireren mij enorm, ik word er vrolijk van. En zittend op de bank geniet ik van alle nieuwe ideeën die daar ontstaan. Ik blijf even zitten en geef mezelf de tijd om te dagdromen.

Van hieruit verder

Heerlijk, zo af en toe die veranderingen in mijn leven. Zelfs de relatie van even terug, die slechts twee maanden duurde. Het dwingt me stil te staan en te voelen wat écht bij mij past. Wat ik moet veranderen, wil ik mij er comfortabel bij blijven voelen. En vooral ook: wat ik mag loslaten…