Bron: www.sxc.hu
Lieve Son,
Wat goed dat je die schrijfcursus laatst deed. Even drie dagen helemaal voor jou! Even geen was, boodschappen of mailtjes beantwoorden. Even geen ‘moeten’ of willen voldoen aan door jezelf opgelegde verwachtingen (waarvan je het idee hebt dat anderen die van jou hebben). Drie hele dagen alleen maar bezig zijn met schrijven en dan ’s avonds moe maar voldaan thuiskomen. Erachter komen en ervaren welke grote rol schrijven voor jou heeft. Niet alleen het schrijven zelf, maar alles daar omheen. Lezen over schrijven, praten over schrijven, mooie schriftjes en fijne vulpennen met leuke, vrolijke kleuren vullingen.
Hoe fijn was en is het om hele lappen tekst zonder een aarzeling neer te zetten op papier. Hoe verbaast ben je eigenlijk toch dat je, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, soms een paar vellen achter elkaar vol kunt schrijven zonder ook maar een moment te twijfelen wat het volgende woord zal zijn.
Lieve Son, geef toch gewoon toe dat je schrijven écht heel erg leuk vind en het eigenlijk misschien gewoon een beetje spannend vind soms of je wel in staat bent ‘goed’ te gaan schrijven. Angst dat er geen progressie in je schrijven zal zijn.
Angst ook dat je het boek over ‘Schaamte’, dat je vorig jaar begon te schrijven, nooit afkomt. Alle beren op de weg zijn zo ongeveer gezien en al je angsten mag je hebben. Laat je oordelen en overtuigingen over he schrijven ‘gewoon’ voor wat ze zijn. Je hoeft alleen maar te genieten van het schrijven zelf. De rest volgt vanzelf.
En zoals Harry Mulisch ooit zei is ook zoals jij het ervaart: “Ik schrijf om te onderzoeken wat ik te schrijven heb”. Kom op Son. Kwestie van doen. Nu. Niet mee wachten. Laat schrijven een onderdeel zijn van je dagelijkse bestaan. Een onderdeel van jouw leven. Als een vierde maaltijd tijdens jouw dag: een maaltijd vol verrassingen. iedere dag weer. En gezonder dan dat kan niemand het zich wensen. Ik wens jou veel woorden,
Liefs,
Sonja
 
Lees ook deze blogs: