Ik wil schrijven, schrijven, schrijven. Ik heb genoeg te schrijven. Meer dan genoeg. 

Blijkbaar doe je het niet. Waarom niet?

Ja. Duhhhhhh… Dat wil ik jou vragen. Bij deze dus.

Je loopt er van weg en ik loop dan ‘gewoon’ met je mee. Jij geeft het ritme aan. De koers. De richting. Het moment dat we gaan en het moment dat we stoppen. Jij bepaalt en ik volg.

Maar… Waarom DOE ik dan niet gewoon ‘schrijven, schrijven, schrijven’?

Omdat je niet durft. Misschien moet je je vraag anders stellen, anders formuleren.

Oké. “Wat heb ik nodig en/of wat moet ik doen of laten om te schrijven?”

Loop even mee. Niet van weglopen van je vraag, maar meelopen. Je loopt er van weg. Je kunt altijd en overal schrijven. Je hebt er weinig voor nodig. Hebt eigenlijk altijd wel wat bij de hand om te schrijven. Pen & papier, je computer of je iPhone.

Maar waarom doe ik het dan niet gewoon?

Laat je boosheid los. Je straft jezelf. Je daagt jezelf uit door niet te schrijven, zodat je jezelf daarna kunt straffen dat je het niet deed. Dat gaat over angst.
Angst om voor jezelf te kiezen. Eigenlijk gewoon zoals je laatst deed. Je hebt toen nieuwe schoenen gekocht. Dat mocht je van jezelf pas op het moment dat een ander tegen je zei dat je ze jezelf best cadeau mocht doen. Je had die schoenen al eerder bewonderd, maar wilde ze toen niet kopen omdat je al laarzen kocht. Dat kon niet, vond je toen. “Beetje overdreven, twee paar” ging het door je hoofd. “Is wel veel geld alles bij elkaar” volgde en ook “Doe even normaal. Heb je nodig?”
Allemaal boos. Allemaal oordelen en overtuigingen. Jezelf dingen ontzeggen. Je wilde die schoenen zó graag hebben en strafte jezelf door het jezelf te ontzeggen.
Angst om wat een ander zou kunnen zeggen of denken. Blijkbaar was de  goedkeuring van een ander genoeg om het jezelf wél te gunnen. Om te nemen, te ontvangen. Je angst en oordelen los te laten. En te genieten. Enorm te genieten. Niet alleen van je nieuwe schoenen, nee: genieten van deze overwinning. De overwinning van kiezen en DOEN. En ook je oordelen observeren maar er niet aan toegeven. Kom op meid: zie, voel en ervaar.

En zo is het ook met schrijven. Je weet zelf het best hoe je het kunt doen, jouw schrijven. Zie dat je mag schrijven. Plan het in. Gun het jezelf…

schrijven
doe het
stel niet uit
maar plan het in
geniet