Steeds minder dezelfde belangen. Zij was graag bij hem omdat zij het liefst haar verdere leven met hem wil delen. Hij was graag met haar samen om ‘weg’ te zijn, zijn waarheid te ontvluchten. De realiteit even niet onder ogen te hoeven zien. Het allemaal niet aan te hoeven gaan. Uitstellen van wat hij moeilijk vond. Hij deed liever alsof dat waar hij allemaal last van had, alsof dat er niet was.

En toch…

Bij ieder onbekend nummer op z’n telefoon was er stress. “Dat is vast…”. Zijn angst was groot. Bang dat ze hem zouden ‘pakken’ of ergens op konden betrappen, wat dat ook mocht betekenen. Feit was dat hij bang was, in de stress schoot en daarom confrontaties uit de weg ging. Voor zichzelf anderen van een andere naam voorzag, omdat hem dat minder confronterend leek.

Niks zeggen…

Het liefst praatte hij er niet over, onder het mom niet overal met iedereen over te hoeven praten. Alsof zij ‘iedereen’ was. Door zijn zwijgen gaf hij aan geen tekst en uitleg te willen geven. “Ben jou geen verantwoording schuldig” kreeg je naar je hoofd geslingerd als je er, goedbedoeld en uit interesse, naar vroeg.

Hij bleef liever in strijdhouding tegenover het leven staan.
Zijn leven.
Zolang het duurde.
Haar duurde het te lang en zij koos voor haar eigen leven.
Zonder hem.

~ ~ ~