Bij zonsopgang loop ik op een verlaten weg, omgeven door hoge bomen. Ik snuif de vochtige ochtendgeuren op en laat m’n haren wapperen op het ritme van de wind. De vogeltjes laten weer flink van zich horen deze ochtend en fluiten mij vrolijk toe.

Flarden van gedachten komen voorbij en ik kan ze laten voor wat ze zijn. Ik laat me meevoeren in het moment en ben even helemaal ‘weg’…

Ik sluit mijn ogen, waardoor ik al m’n zintuigen nog meer de kans geef alles intens te ervaren. Op mijn lichaam voel ik waar de zon schijnt en waar er schaduw is. En vol vertrouwen loop ik zo een heel stuk over de stille. Alsof lopen-met-mijn-ogen-dicht de normaalste zaak van de wereld is en ik mij daar volledig aan kan overgeven.

Zolang mijn hoofd er niet tussen komt, zich nergens mee bemoeit, voel ik mij één met de natuur. En ik geniet…