Ardeche, Frankrijk. Als ik mijn ogen voor 7 uur open schijnt de zon al volop door de openstaande deur die uitkomt op mijn grote terras. Lanzaam kom ik overeind en laat mijn voeten op de grond zakken, vanuit de wat krakende, hoge twijfelaar.

Ik wens ‘niks doen’

In de badkamer kijk ik nog wat slaperig van onder inloopdouche, over het ligbad door het raam naar buiten met uitzicht op de bergen. Waar zal ik me mezelf vandaag mee verwennen? De hangmat in de schaduw, zonnen op mijn privé terras, in de zitzak onderuit wat lezen, of achter een grote tafel schrijven. Allemaal met uitzicht over een grote vallei met daarachter prachtige bergen met aan de blauwe horizon de zon?

De rust niet vinden

Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Lijkt het zelfs op vakantie in mijn hoofd. Maar schijn bedriegt. Daar bovenin is het nog niet zover…

Ik kan nog steeds de rust niet vinden die ik mezelf zo enorm gun. Zij, de zon, is zo ongeveer de enige die mij zover krijgt om weinig tot niks te doen. Mijn hoofd lijkt, zelfs op deze berg zonder wifi of telefoonbereik, overuren te blijven draaien. Leuke en nieuwe plannen die ik wil uitwerken. En andere projecten die ik tijdens deze vakantie ook niet uit mijn hoofd kan zetten. Het boek dat ik te lang geleden begon te schrijven, de online training die ik dit najaar wil starten. Terwijl ik echt de intentie heb om ‘Niets Te Moeten Willen’. Helaas. Mislukt.

Ik merk dat ik, zelfs na 4 dagen, nog steeds moeite heb met het niets hoeven doen en nergens aan hoeven denken. Door dat als een mantra de hele dag door in mijn hoofd te blijven herhalen krijg maak ik mezelf wijs dat ik van alles moet, terwijl ik hoopte dat het voor rust zou zorgen. Dat ik me zou kunnen overgeven aan algehele ontspanning.

Overtuigingen

Ik schrik er van. Door voor mijn weekje weg een en ander te laten voor wat het was, hoopte ik ontspannen op weg te gaan. Minder goed gelukt dan ik hoopte. Niks doen is hard werken.

Ik loop tegen mijn overtuigingen aan. Dat het stom zou zijn als ik deze dagen niet zou gebruiken om een inhaalslag te maken. Omdat hier geen bereik is en ik dus niet kan worden afgeleid door social media en mail. Tenminste, dat wil ik mezelf wijsmaken.

Grenzen van onvermogen

Dankbaar verken ik mijn grenzen van onvermogen. Die van het niks hoeven doen en daar moeite mee hebben. Alles willen laten voor wat het is en daar moeite me hebben. Me verbazen dat er ik blijkbaar nog steeds overtuigingen heb die zich een weg weten te banen door mijn hoofd en als hersenspinsels door mijn hoofd tollen. Een fractie van een seconde soms en op andere momenten zijn ze hardnekkiger, waardoor ik even kort uit het veld geraakt lijk. Schrijven en fotograferen waren de enige dingen die ik mij had voorgenomen te willen doen deze week.

Ik geef het op

Gelukkig herken ik mijn gekmakers, de spookjes in mijn hoofd die mij opdrachten willen geven en constant aan het werk willen houden. Van het een op het andere moment ben ik er klaar mee. Helemaal. Ik geef alle onrust in mijn hoofd de ruimte en bemoei me er niet langer mee. Ik wil het niet langer oordelen over van alles, er een sticker op plakken en er van alles van vinden. Zoek het maar uit. Vanaf NU heb ik wél vakantie.

Ook al duurde het langer dan ik hoopte, uiteindelijk kan ik mij overgeven aan mijn voorgenomen vakantietempo. Na ieder zonnebadje beweeg ik mij loom naar de hangmat of zitzak. Buiten boeken lezen is eten maken het enige wat ik nog doe deze week. Onderuit gezakt laat ik me verrassen door de schoonheid van de omgeving hier. Ik sluit mijn ogen en probeer de geluiden van de hop te onderscheiden tussen al het andere vogelgekwetter. Ik voel mij weer een blij en gelukkig mens.

Vakantie zorgt voor nieuwe inzichten en een frisse blik

Mijn eerstvolgende vakantie laat ik het geen dagen duren voordat ik mezelf de ruimte geef om te genieten. Omdat ik ook nu weer ervaar dat er ‘even tussenuit’ mij goed doet. Het zorgt niet alleen voor nieuwe inzichten, vooral ook voor een nieuwe blik. Hoe ik dingen anders ga doen, zowel zakelijk als privé.

Het totaal onbereikbaar zijn, boven op de berg, heeft wel iets. Vooral op zo’n mooie plek. Stiekem wens ik er langer te kunnen zijn. Weken lang niets moeten, geen verplichtingen hebben. In een andere omgeving zijn, weg van mijn werkplek.

Achteraf ben ik trots op mij

Weer een paar dagen thuis ben ik trots op mij. Vroeger, toen ik bij werkgevers werkte, waren mijn vakanties anders. Ging ik doodmoe en strak van de stress op reis. Dan had ik vaak de eerste vakantieweek nodig om uit te rusten en bij te komen van de drukke maanden ervoor.
Sinds ik zzp-er ben is dat niet meer zo, valt mij op. Sindsdien stap ik uitgerust in de auto. Eigenlijk had ik alleen wat last van een paar overtuigingen. Mag best. Ik had toch niks anders te doen…

Hoe goed ben jij in ‘Niks Doen?’