Net als de zon lijkt ook mijn Muze nog in diepe winterslaap. Ik mis haar en vertwijfeld zoek ik naar woorden om te schrijven maar geen lijken er mooi genoeg. Tenminste, dat vind ik. Al weken. Geen lappen tekst die uit mijn pen rollen. Zo goed als geen ideeën die opborrelen om over te schrijven. Niets komt verder dan het zijn van een ‘wel leuk idee’. Alles wat ik schrijf ervaar ik nu als onkruid, stom of overbodig om over te schrijven. Niet dat ik geen zin heb om te schrijven, want dat wil ik juist wél en daarover schreef ik vorige maand ‘Ik wil schrijven, schrijven, schrijven’. Blijkbaar gun ik mij (nog) geen tijd om te schrijven, zo blijkt. En krijgt mijn Muze de schuld…

Laat ik eens rustig de tijd nemen de komende dagen. Misschien is zij er wel, mijn Muze. Wellicht ben ik het zelf die mijn woordenstroom tegenhoud.

Ik voel mij een beetje als een paardenbloem in haar laatste fase. In het voorjaar komt zij op. Hele velden vol. De zon laat haar schijnen, zij bloeit en straalt. Regen, niet altijd even leuk maar wel noodzakelijk, doet haar groeien. Zo ook regen in mijn leven. De afgelopen jaren heb ik gebruikt te groeien tot een bloem. Mijzelf te voorzien van mooie plannen en ideeën, mijn zaadjes. Ze krijgen steeds meer vorm en als ik zover ben kies ik voor overgave. Dan geef ik mijn plannen, mijn zaadjes, aan de wind mee om ze te verspreiden. Zoals de zaadjes van de paardenbloem.

Prachtig zijn ze, de zaadjes van de paardenbloem en de mijne. Ze lijken kwetsbaar, maar wat zijn ze krachtig! Op de plek waar de wind ze loslaat groeien zij uit tot een nieuwe bloem. En ook deze bloem zal al het moois, haar zaadjes, verspreiden.


Ik zal niet meer klagen, dankbaar dat mijn 
Muze mij zo laat kijken. Mij met andere ogen laat zien.
 

Overgave. Aan de wind. De natuur zijn werk laten doen. Anders rest haar niets. Haar zaden worden verspreid en de bloem is zichtbaar kaal. Zij lijkt nu haast nietsbetekenend, vergetende hoe zij heeft gebloeid en hoeveel zaad zij heeft verspreid. Maar haar stengel is beresterk, die krijg je niet zomaar geknakt en haar bladeren zijn door hun werking voor velen een kostbaar goed.

Kwetsbaar en volhardend…

Nooit eerder zag ik haar zo. Vond het maar onkruid. Maar wat vind ik haar mooi, de paardenbloem.

 
* Deze blog is onderdeel van #WOT (Write On Thursday) met deze week als onderwerp Muze*.  Zie voor uitleg en andere #WOT-schrijvers de blog PixelPrinses van Irene. Lees ook de andere #WOT-blogs van Sonja.