Ben ik gek aan het worden? Ben ik aan het dementeren? Ga ik dood?

Na een paar intensieve jaren die al mijn tijd en energie vroegen ben ik nu aan het wakker worden. Uit een enge en spannende droom waarin ik dacht gek te zijn geworden. Ik was bang dat alle lichamelijke klachten die ik had werden veroorzaakt door een een enge ziekte waar ik minsten aan zou dood gaan. De dagdelen per week die ik totaal uitgeput en tot totaal niks in staat zijn op de bank liggen en niks kunnen doen zonder verklaarbare reden, die maakte me bang en een emotioneel wrak. Situaties uit het verleden, zoals de dood van mijn moeder, werden in mijn hoofd enorm uitvergroot en ik kreeg mijn gedachten niet meer op een rij. Daarnaast dacht ik regelmatig dat aan het dementeren was, omdat ik in ernstige mate dingen vergat. Daarbij was de wereld om mij heen vaak angstaanjagend, waardoor ik me daarom soms dagenlang opsloot in huis, met mijn tuinhek dicht en maandenlang niet veel verder kwam dan de supermarkt om de hoek. Intensieve therapie tijdens die jaren deden meer kwaad dan goed, want iedere keer leken er nieuwe dingen boven te komen die onverwerkt leken en die moesten worden opgelost. Ik geloofde dat en deed daar mijn uiterste best voor, omdat ik rust in mijn hoofd wilde hebben.

De overgang? Nee mevrouw, dat kan nog niet. Hier heeft u maagtabletten om probeer alle stress die u heeft te voorkomen. Onze tip: maak een afspraak met een psycholoog”.

Aldus de huisarts en internist…

Ik ben in de overgang

De afgelopen weken word ik opeens wakker uit die boze droom van de afgelopen jaren. En dan ook gelijk in één keer klaarwakker. Want: tijdens de eerste vijf minuten in een gesprek met mijn Overgangsconsultente Loes blijk ik alle kenmerken te vertonen van… de OVERGANG. Dat is waar al mijn klachten van de afgelopen jaren door veroorzaakt blijken te zijn. Ik blijk dus niet gek te worden, nog lang niet dood te gaan, maar wél al jaren in de overgang te zijn…!

Vanaf dat moment is mijn leven totaal veranderd, heb ik mijn angst los kunnen laten en mijn rust gevonden. Van het ene op het andere moment ben ik gelijk gestopt met mijn therapeut, omdat ik nu de oorzaak van mijn klachten ken, mijn hormonen, en die sessies totaal overbodig bleken te zijn. Ze voegde niks toe, maar zorgde achteraf gezien alleen maar voor meer verwarring en angstmomenten in mijn leven. Ik heb ze geen seconde gemist, terwijl er in de afgelopen paar jaar maanden voorbij gingen dat ik wekelijks tijdens angstige momenten meerdere keren contact had met mijn therapeut.

Vanaf het gesprek met Loes heb ik nagenoeg geen angstig moment meer gehad en zijn mijn zwaarmoedige en emotionele momenten aanzienlijk verminderd.

Allemaal cadeau’s

Met een grote glimlach op mijn gezicht sta ik nu even rustig stil. Rennen van het een naar het ander ben ik afgeleerd, omdat het mij niet langer behulpzaam is. Alles van de laatste weken blijkt echter zo overweldigend dat ik het gevoel heb zo ongeveer omver te worden geblazen. Zoveel moois komt er in één keer op mijn af. En hoe graag ik alles ook tegelijk in mij op wil nemen, het blijkt even teveel.

Blij als een kind met nieuwe cadeau’s open ik mijn armen om al het moois in één keer in ontvangst te nemen. Ik voel en weet dat het allemaal voor mij bedoeld is, en ik heb het idee dat ik alles in één keer gelijk NU moet omarmen. Ik wil gelijk al mijn mooie, nieuwe cadeau’s, uitpakken en de juiste plek geven. Mijn cadeau’s, een hoop nieuwe mensen om mij heen en nieuwe inzichten. Waar ik jarenlang naar op zoek was maar niet kon vinden. Ik heb er de afgelopen jaren tijd en ruimte voor vrij gemaakt om ze nu allemaal wél te kunnen ontvangen. Ik heb gekozen voor mensen om mij heen die mij inspireren en energie geven. En op het moment dat ik ervaar dat de energie maar één kant op gaat, welke dan ook, neem afscheid van die mensen. Daar ga ik niet meer jaren over doe, zoals in het verleden.

Een stap achteruit?

Omdat ik even moet wennen aan al dat nieuws wilde ik een stap achteruit doen om overzicht te krijgen en alles te kunnen verwerken. Omdat ik zó blij en gelukkig ben met al mijn nieuwe cadeautjes en daar eigenlijk geen seconde van wil missen. Uit angst, oud en herkenbaar. Bang dat als ik morgen mijn ogen open doe alles een droom zou blijken.

Stilstaan is vooruitgang

Vandaag weet ik beter. Ik hoef geen stap achteruit te doen. Nooit meer. Het enige wat ik hoef te doen is stil te staan. Opeens ervaar ik: stilstaan is vooruitgang. Stilstaan en genieten van het moois in mijn leven op dit moment. Omdat ik zelf die keus nog niet durfde te maken heeft mijn lichaam voor mij die keuze gemaakt. Ik loop te snotteren, te niezen en heb watten in mijn hoofd. Ik heb besloten komende week rustig aan te doen. Even alle tijd te nemen om te genieten van alle cadeau’s op dit moment in mijn leven en pas als ik zover ben ze uit te pakken en de juiste plek in mijn leven te geven.

Ik ben blij met mij!

Dit is mijn leven.
Dit ben ik, een vrouw van bijna 50, in de bloei van haar leven.

Ik voel de liefde en energie door mij heen stromen en het ene na het andere inzicht volgt zich op…

Heb jij aandacht voor wat zich écht afspeelt in jou?