Ongelooflijk: wat hebben we met z’n allen een hoop taboes! Waar we, blijkbaar, (nog) niet over durven te spreken, om welke reden dan ook. Niet geweten dat we er met z’n allen zóveel last van kunnen hebben dat we ze liever onbesproken houden en zonodig ons hele leven bij ons dragen zonder er misschien zelfs maar ooit met iemand over te hebben gesproken.

Een bloedserieuze zaak, het hebben van al die taboes. Juist in een tijd waarin we open- en eerlijkheid verwachten van iedereen om ons heen blijken we voor onszelf nog best e.e.a. liever te verzwijgen. Nooit zo bij stilgestaan eigenlijk, omdat ik het best druk had met al mijn eigen taboes. Om die maar hun eigen plek te laten behouden, ze met de juiste mensen wel of juist niet te delen, ze niet te willen voelen of (h)erkennen. Kortom: tijd voor wat onderzoek, zo vond ik. Benieuwd of en hoe en ‘taboe’ bij anderen leeft.

Het gaat vaak over het hebben van overtuigingen handelen vanuit onze aannames. Zonder daarover te communiceren met de ander en in de eerste plaats met onszelf. De confrontatie met onszelf aan te gaan en te onderzoeken of ook we zelf taboes hebben. Niet alleen maar een oordeel te hebben over de taboes van een ander of te zorgen dat een ander een taboe ‘creeërt voor zichzelf.

Daarom stelde ik 10 juni 2012 op Facebook de vraag “Ben een blog aan het schrijven over feiten en taboe’s. Wat is voor jou een taboe?” Al snel waren er ruim 300 (!) zichtbare reacties op die vraag. Daarnaast ontving ik nog enkele persoonlijke berichten van mensen en ik ben dankbaar dat ook zij hun taboe met mij wilde delen.

14 juni stelde ik de vraag “Wanneer is iets voor jou een taboe” en ook daar werd uitgebreid antwoord gegeven op mijn vraag.

Uit de reacties blijkt dat we ons soms verbazen over de taboes van de ander.

“Taboes? Nee hoor, alles is bespreekbaar.”
“Nooit over nagedacht.”
“Nee hoor, ik heb geen taboes. Nou ja, behalve dan . . . Nee, daarover praat ik niet.”
“Ik wist niet dat dát een taboe was.”

Taboes: een bloedserieuze zaak!

Nog steeds onder de indruk van zowel de inhoud als het aantal reacties heb ik besloten niet ‘alleen maar’ deze blog te schrijven. Blijkbaar leeft het, het hebben van een taboe. Willen we er een hoop best delen en/of bespreekbaar maken. Hebben we er allemaal wel een paar, wel of niet overgenomen als overtuiging van onze ouders, de omgeving waarin we opgroeide, onze religie, cultuur of vriendengroep.

  • Tijdens het lezen van alle reacties besloot ik om taboes te willen doorbreken, ook omdat ik uit ervaring weet dat het rust en ruimte kan geven. Daarom ben ik begonnen met het schrijven van een boek en ook zijn er al plannen voor het maken van een documentaire over dit onderwerp.
  • De reacties met verschillende taboes heb ik samengevat in onderstaand schema. Mocht je een aanvulling weten: graag!
  • Ook ontvang ik graag feedback op de vraag wanneer iets voor jou een taboe is . . .

Deze keer een (oude) foto van mijzelf.
Omdat dit alles begon met een taboe.
Mijn taboe.
Dat wil zeggen: het doorbreken van (veel van) mijn taboes.
Mooi als dit ertoe zou kunnen bijdragen dat ook jij ‘iets’ van jouw taboes kunt doorbreken.
Dat gun ik ook jou . . .

Pin It on Pinterest