Ik heb geen zin om vanavond naar mijn afspraak te gaan.

Nou, dan ga je niet!

Ja, maar… Daar vind ik van alles van. Dat ik dat niet kan maken. Dat het misschien juist goed voor mij is om te gaan. Maar eigenlijk wil ik gewoon liever thuis blijven.

Ja? En dus?

Tja. Nu twijfel ik. Eigenlijk al een paar dagen. Of ik mij wel of niet zal afmelden. En het is nu al snel vanavond.

Heb je in de gaten wat dat met je doet, wat je nu doet?

Wat bedoel je precies?

Er heel veel over nadenken. Dat kost enorm veel energie. Veel meer dan dat je je gelijk, om welke reden dan ook, zou hebben afgemeld. Maar jouw weerzin om je af te melden, dat is waar het over gaat. Wat gebeurt er met jou, als je je afmeldt?

Pfff… *zucht*. Weet ik eigenlijk niet. Waarschijnlijk niks.

Ja? En dus?

Tja. Nou ja. Weet ik veel…

Gaat het eigenlijk wel écht om de afspraak van vanavond? Of wellicht over iets heel anders? Iets waar je tegenop ziet misschien. Iets wat je aan het uitstellen bent. En dat je dan de afspraak van vanavond aangrijpt om te gebruiken als excuus. Zodat je daardoor voor jezelf een deadline hebt neergezet. Om vanavond, voor jouw gevoel ‘eindelijk’, hetgeen te kunnen doen waar je al tijden tegen op ziet. Is dat wat er speelt?

*haalt even diep adem en staart voor zich uit*. Uhm… Nou ja zeg… Ik geloof dat je gelijk hebt.

Wat is het? Waar loop je tegenaan?

Er is iets dat ik heel graag wil, namelijk mijn boek schrijven. Maar dat vind ik spannend, want vorige week heb ik besloten dat ik de opzet heel anders wil gaan doen dan ik in eerste instantie had bedacht. Ik heb ideeën genoegen, meer dan genoeg inspiratie en voldoende tijd beschikbaar. Alleen zit ik mijzelf in de weg. Nogal behoorlijk zelfs. Ik heb het druk met van alles, maar het schrijven stel ik al dagen uit. Ik durf niet zo goed te beginnen op de voor mij nieuwe manier. Ik vind het spannend.

Laat je niet afleiden door wat je wellicht verkeerd hebt gedaan of zou kunnen doen. Jouw angst voor wat er was of wat er kan komen kost onnodig veel energie. Laat je overtuigingen er zijn. Verzet je er niet tegen. Omarm ze, maar ga er niet mee in gevecht.

Jaja. Het zal allemaal wel. Maar ik wil er van af! Stomme overtuigingen. Blijven die mij m’n hele leven achtervolgen?

Wat jij doet is met de beren (de overtuigingen) die jij op jouw weg tegenkomt, is dat je er mee in gevecht gaat. Je probeert ze weg te jagen of er vriendjes mee te worden. Stop daarmee! Het heeft geen zin. Want als deze beren van jou een voor dat moment de juiste plek hebben gekregen, dan komt er voor iedere beer minstens één andere beer tevoorschijn. Op een andere plek en een ander moment. Heeft dus totaal geen zin. Niet zolang jij alles onder controle wilt houden en het ‘perfect’ wilt doen.

Maar hoe moet ik het anders doen? Kan het anders met die overtuigingen en perfectionisme? Hoe kan ik dan voorkomen dat…

Ho. Stop. Wacht. Daar ga je weer! Wil het niet afdwingen, zei ik net.

Wat bedoel je dan precies?

Groet jou beren op de weg. Zie ze. Aanschouw ze. Geef al jouw beren, jouw angst en overtuigingen, de ruimte die ze nodig hebben. Durf daarmee te spelen.

Maar straks doe ik het verkeerd. Dat wil ik graag voorkomen.

Daardoor vertoon jij uitstelgedrag. Ervaar je stress, wat energie kost, waardoor je onnodig moe wordt. Je raakt het overzicht kwijt, verliest focus enz.

Uhm… ja, dat klopt.

Geef jezelf de ruimte op weg te gaan met dat wat voor jou belangrijk is. Loop jouw eigen pad. Probeer niet geforceerd te zijn in de wegen die je wilt bewandelen. Doe wat nodig is. Wat goed voelt. Durf altijd en overal om je heen te kijken. Wijk nergens voor terug. Heb geen angst. Laat je nergens van weerhouden. Loop je pad stap voor stap. Sneller dan dat kan het toch niet. Wil het dan ook niet…

*Leunt achterover in haar luie stoel terwijl er een grote glimlach op haar gezicht verschijnt*. De boodschap is over gekomen. Ik ga er gelijk mee aan de slag!