Momenteel ben ik bezig met week 4 van de cursus 10 weken innerlijk pelgrimeren10 weken lang ontvangen mijn medepelgrims en ik wekelijks nieuwe opdrachten naast de vaste schrijfonderdelen als kilometers schrijven, het invullen van een stempelkaart, wandelen, op excursie gaan en een reflectie van de afgelopen week. Een bijzondere ervaring.

Ik dacht even ‘lekker te schrijven’, in het verlengde van ‘The Artist’s Way’, wat mijn eerste echte schrijfervaring was. Mijn intentie was mijn hoofd leeg te schrijven, mijn creatieve energie weer te laten stromen en inzichten krijgen.

Schrijven is veelomvattend!

Maar het is meer dan dat. Heel veel meer dan dat! Hoe langer ik aan het schrijven ben, hoe meer synchroniciteit ik in mijn leven ervaar (waar ik deze blog over schreef). Alles blijkt op z’n plek te vallen. Schrijven is een dankbaar proces en daarnaast ervaar ik ook veel weerstand. Weerstand over wie ik ben, waarom ik de dingen doe die ik doe, hoe mijn leven is verlopen tot nu toe enz.

Overgave

Mijn innerlijke pelgrimstocht gaat over overgave Maar dan ook écht, complete overgave. Waarbij ‘willen loslaten‘ onvoldoende is. Waarbij het gaat over keuzes maken. Er lijkt iets te ontstaan tijdens het schrijven wat ik veelal alleen ervaar als ik aan het schrijven ben.

Op dat moment heb ik een heldere geest. Krijg ik antwoorden op de vragen die ik stel. Ben ik ontspannen. Kan ik alles om mij heen vergeten en valt alles van mij af. Ervaar ik volledige rust & ontspanning. Ervaar ik overgave…

Zandkastelen

Ik ervaar schrijven als een proces waardoor alle muren om mij heen lijken af te brokkelen. Muren die ik jarenlang, heel zorgvuldig, heb opgebouwd. Waar ik veel moeite voor heb moeten doen om ze al die jaren in stand te houden. Mijn overleving. Mijn veiligheid. omdat ik za al die tijd dacht nodig te hebben. En ‘opeens’ lijken mijn muren, al schrijvende, als sneeuw voor de zon te verdwijnen, zoals een zandkasteel op het strand. Om een zandkasteel te kunnen bouwen heb je water nodig, daar wordt ‘ie stevig van en zolang er niet teveel water van de zee bijkomt blijft mijn zandkasteel staan. Komt er veel water bij, dan spoelt ‘ie weg. Zo is het ook met het denken in mijn hoofd. Af en toe plopt er iets op in mijn hoofd waar ik iets mee doen, maar als het druk wordt in mijn hoofd overstroomt het mijn creatieve energie waardoor mijn creativiteit oplost. Zoals het zand van het zandkasteel weer terugstroomt, de zee weer in.

Muren: afbreken?

Ik krijg steeds meer helder welke muren ik heb, wanneer en waarom ik ze bouwde. Het schrijven geeft mij inzicht, overzicht en het maakt veel helder. Het leven lijkt mij soms te vragen muren af te breken omdat dat voor anderen prettig zou zijn. Omdat dat ‘beter’ en ‘makkelijker’ voor een ander zou zijn, zo lijkt het. Maar dat werkt niet, ben ik achter. Ik bepaal wanneer ik welke muur afbreek op welke manier. Niet een ander. Daarom laat ik mijn muren staan zolang ik ze nodig heb, er nog beschut achter of bovenop wil zitten. En soms nodig ik iemand uit om samen met mij over mijn muur te kijken of te helpen mijn muur af te breken.

Al schrijvende krijg ik inzicht in het doolhof van mijn muren, zie ze, accepteer en schrijf verder …